ang mga di ko natutunan

North Fort

Unang beses ko ito.

Nakakatawang alalahanin yung pakiramdam habang sumusulat sa’yo. Nakangisi akong mag-isa. Bawat matatapos na sentence, may tawa ako. At mas nakakatawa kung malalaman mong ilang araw kong pinag-isipan kung paano ko sasabihin ang mga nasabi ko sa sulat. Tina-type ko sa cellphone yung mga naiisip kong magandang segue para dumulo ang sulat ko sa napakalalim na — “ang cute mo”. Kapag may naaalala pa nga akong gusto kong sabihin, inuulit-ulit ko sa isip para hindi makalimutan. Ilang byahe rin sa bus na puro yung sulat na yun lang ang minumuni-muni ko.

Ayokong isulat agad hanggat pakiramdam ko hindi pa tapos, at hanggat may parte pa akong hindi nasasabi o isang bagay na naguguluhan pa ako. Ayokong isulat agad kasi baka hindi ako makapagpigil at ipadala na agad sayo kahit malata pa. Pero napagod na rin ako kakadraft. Dumating ang araw ng paghuhukom, binitay ko na ang paghihintay…

View original post 164 more words

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: